Parmak Cenneti Gösterdiğinde Parmağa Bakan Ahmaktır.

Mum ışığında gölgeler çarpıyor duvara,duvarda değil içimde delikler açıyor.Deliklerden soğuk sıvılar damlıyor zemine ve herdamlada beynimde yer eden ıslak sesler oluşturuyor…Beynim odanın sessizliğinden, gölgelerin çığlığından uyuşmuş karanlık köşemde yanlız oturuyorum…. Gözyaşlarımın sessiz isyanları ile ıslanıyor göz kapaklarım ve herdamlada birazdaha ağırlaşıyor yaşamak.Saatin tiktak larımı daha çok yoksa kendimdenmi nefret ediyorum!!Düşünmüyorum, düşünmek istemiyorum artık, yanlızlığın getirdiği çaresizlikten, kendimle konuşmaktan, kendi sesimden, düşlerimden korkuyorum…. Saatin tiktakları kulak kesiliyor birden evet çıt yok karanlık odamda sadece kalbimin düzensiz gümbürtüleri ve kapınn önüne doğtu gelen ayak sesleri, Hayır, Hayır yine yalan söyledim , kendime bile yalanlardan bir dünya kurup kendim ve kendim tekrar kendime yalan söylüyorum..Acaba..Yalan dilmiydi kapınan önünegelen ve duran ayak sesleri?Bilmem, emin değilim, kalkıp baksammı? Yo hayır açılan yaralarımdan daha fazla yaşam akıp gitmesin otur yerine!..Peki ya ‘O’ geldiyse ve kapıda beni bekliyorsa, elinde bir mendil göz yaşlarımı silmek için can atıyorsa…..Kendini kandırma gelmiyecek bırakıp gitti artık seni.Sus, Sus, Sus artık sus gitmesinin sebebide sensin zaten hep bu yalanların, mızmızlanmaların, korkuların yüzünden kapadı kapıları…… …… Karanlık odada yanlızlıktan bunalmış gölgelerden korkarak geçirdiğim her dakikada düşlerimle konuşmaya başladım.Acaba gerçekten kapıda birileri varmı yoksa yine kendi yalanlarım kendimemi gülüyor? Güç kalmamış ayaklarımın üstüne kalktığımda hücüm eden kanların etkisiyle binlerce karıncayla boğuşarak yürüdüm kapıya…Tüm umutsuzluğumla, korkularımla, beklentilerim ve hazlarımla uzandım kapı koluna.Kendi yalanlarımı umutlarımla öldürerek açtım kapıyı…Ve karşımda derin gölgelerin arasında bir kıpırtı bekledim.Ama yoktu, YOKTUN..Yine karanlıklar arasındaki yanlız kendime döndüm.. Mum ışığındaki odamda herşey değişmişti artık….. Anladımki artık kapımı benden başka çalan, açan olmayacak anladımki artık ben yanlızım, gölgeler ve ben, gözyaşları ve ben, karanlık ve ben, yanlız ben………..

Ölüm korkusu heyecanlandırır beni, ölümü hissetmek üşütür; hissediyor musunuz? Havada ölüm kokusu var, kan tadı var! Nasıl olurda böyle güneşli bir gün bu kadar soğuk olur? Durmak bilmeden çalan telefonum var ve şimdi her an ya çalmayacak yada acı içinde çalacak korkusu var içimde! Bugün karamsar, ben değilim; vücudumdaki titreme, sebepsiz susmalarım, her kelimeyle ağlayacakmış gibi olmam sadece bugünün hatası. Yaprakların yeşilleri parlamıyor, güller gülmüyor bugün, bugün bir cenaze var! Kahvemden aldığım her yudumda,sigaramdaki her nefesimde hissediyorum sokaklar her zamankinden kalabalık fakat inanılamayacak kadar sessiz! Kahvem acı geliyor bugün, sigaramın dumanı inadına gözüme giriyor, anlamsız bir korku kımıldayamayacak kadar bitkin hissediyorum. Korkunun getirdiği adrenalin nerede? Bugün bütün güzellikleri saklamak için yapılmış; heyecan yok, renklerde canlılık yok, sokaklarda yaşam belirtisi yok! Göremiyorum ama biliyorum; birileri öldü, ölüyor, ölecek.Yaşam devam ediyor, edecek, öldük, öleceğiz!Çalan müziği duyuyor musun? Bu kadar titrek olmamıştı hiç vokal ve gitar hiç ağlamamıştı bu kadar. Kimin için bu ağıt, kimler için? Bugün yazı yazmak istemiyorum, konuşmak istemiyorum, zaten konuşamıyorum, nefes alamıyorum ki. Kalbim atmıyor sanki, eklemlerim ağrıyor, vücudum bana itaat etmiyor, botlarım ağır geliyor adım atamıyorum, bugün canım acıyor, en çok canımı acıtansa yaşam belirtisini hissedememek! Yalnızım sanki dünyada! Herkes tiyatroda ve oyuncu yalnız benim, yapayalnız ben! Orada olduklarını biliyorum, izliyorlar beni biliyorum ama hiç birini göremiyorum; Kilitlendim, kımıldayamıyorum, üşüyorum, sadece ağlayabiliyorum, konuşmak, bunları anlatmak istiyorum; kimse cevap vermiyor.Her kelimem havada asılı kalıyor! Görüyorum kelimeleri havada dönüp duruyor anlamsız cümleler oluşturuyor, panikliyorum bağırmaya çalışıyorum ‘Kaçın! Kurtulun! diyorum ama kime, gerçekten orada kimse var mı? Dinleyen, gören var mı? Yoksa, yoksa gerçekten hepsi birer ceset mi? Güneş niye aydınlatmıyor bugün? Görmeliyim, bilmeliyim hissettiğim ölüm gerçek mi, yoksa paranoyak bir insanın, kendi içindeki yaşamına mı bakıyorum şuan? Hayır biliyorum; bir ölü var baktığım her yerde görebiliyorum, renkler, kokular hepsi buna işaret ediyor; siz de hissedebiliyor musunuz? Orada mısınız? Niye konuşmuyorsunuz?